Tiina Myllärinen – Daydreams (2025)

Akustyka fascynuje mnie i inspiruje. Ta sama muzyka brzmi inaczej w różnych przestrzeniach, a sama przestrzeń tworzy odmienną atmosferę. Jakie uczucie towarzyszy słuchaniu muzyki w dużej, pogłosowej, katedralnej przestrzeni, gdzie dźwięki się mieszają i tworzą hałaśliwą całość? A jakie wrażenie wywołuje muzyka w miejscu o ostrym, przenikliwym brzmieniu, gdzie dźwięki niemal bolą w uszy? Jeśli muzyka w obu przestrzeniach jest taka sama, a różni je jedynie akustyka, jak odmiennie jej doświadczamy?
„Daydreams” (2025) to mój drugi kwartet smyczkowy, w którym kontynuuję poszukiwania rozpoczęte w pierwszym kwartetcie „(Bad) Dreams come true” (2022). W obu utworach staram się tworzyć różne przestrzenie akustyczne bez zmiany rzeczywistej akustyki sali koncertowej – komponuję te akustyki, a raczej ich iluzje, wewnątrz muzyki. Dramaturgia utworów wynika z relacji między materiałem muzycznym a przypisaną mu akustyką oraz z przemian, jakie w niej zachodzą.
W „Daydreams” materiał muzyczny pozostaje niemal niezmienny przez cały utwór, natomiast przestrzeń wokół niego ciągle się zmienia. To jak wędrówka przez życie – te same rzeczy zyskują różne perspektywy i napięcia w zależności od otaczających je warunków. Tytuł odnosi się do innego, wyśnionego świata, który bohater utworu sobie wyobraża – świata, który ujawnia się dopiero w zakończeniu kompozycji.
Utwór został zadedykowany i zamówiony przez NeoQuartet dzięki środkom przyznanym przez Fundację Madetoja.

Tiina Myllärinen (ur. 1979) komponuje muzykę, którą określa się jako pogodnie dociekliwą, energiczną i oryginalną. Tworzy utwory orkiestrowe, chóralne, kameralne, solowe oraz interdyscyplinarne, a także eksperymentuje z muzyką elektroakustyczną i wideo. W ostatnich latach szczególnie interesuje ją wykorzystywanie zjawisk akustycznych, takich jak rezonans, w strukturze muzycznej.
W 2023 roku została uhonorowana tytułem „współczesnej kompozytorki roku” przez Fińskie Stowarzyszenie Wydawców Muzycznych za swój pierwszy kwartet smyczkowy „(Bad) Dreams come true”, a w 2024 roku jej utwór kameralny „Delante – Detrás” znalazł się w finale nagrody Ivana Juritza.
Jej twórczość była prezentowana nie tylko w Finlandii, lecz także w Stanach Zjednoczonych, Japonii, Włoszech, Hiszpanii, Anglii, Austrii, Niemczech, na Litwie, Islandii i w Norwegii.